Dobrowolski Brunon (1832–1883), powstaniec, muzyk-amator, publicysta i pedagog. Ur. się w majątku rodzinnym Watynie w pow. łuckim z ojca Tadeusza i matki Ksawery z Blizińskich. Rodzice Brunona, mieszkający przedtem w Kurowie, żyli blisko z Puławami. Dziad Józef oraz ojciec Tadeusz posiadali wyższe wykształcenie, o czym świadczyła pozostała po nich biblioteka. Bruno chodził do gimnazjum w Świsłoczy, wyższe studia odbył w Warszawie. Znał doskonale język francuski, mówił po włosku i po angielsku. W lipcu r. 1863 zaciągnął się do szeregów powstańczych w woj. lubelskim. Był następnie adiutantem jen. Rochebruna w randze podporucznika. W ostatnich dniach października r. 1863 stał na czele jednego z trzech oddziałów zgromadzonych pod dowództwem Kruka nad granicą wołyńską. Po opuszczeniu terenu walki przez Rochebruna D., chociaż należał do najbliższego otoczenia tego walecznego, ale nie zdyscyplinowanego dowódcy, nie opuścił szeregów. Dopiero 26 XII 1863, będąc chorym i wyczerpanym z sił wskutek trudów wojennych, otrzymał dwumiesięczny urlop z prawem wyjazdu za granicę. W Paryżu kształcił się w muzyce, po czym wyjechał do Włoch i zamieszkał we Florencji, gdzie był guwernerem w jakiejś rodzinie arystokratycznej, skąd nadsyłał korespondencje do gillerowskiej »Ojczyzny« w Bendlikonie. D. zajmował się żywo sprawami politycznymi emigracji, projektował z Jarosławem Dąbrowskim ułożenie katechizmu obywatelskiego w duchu socjalno-demokratycznym, krótki czas mieszkał w Brukseli jako nauczyciel synów marszałkowej Burbiny, brał żywy udział w życiu tamtejszej emigracji polskiej, pracował jakiś czas we włoskim ministerstwie spraw zagranicznych nie bez pożytku dla sprawy polskiej, wreszcie został profesorem historii powszechnej w liceum w Tuluzie. Tęsknota do kraju przeważyła widoki profesorskiej kariery, przybył więc w r. 1876 do Krakowa, gdzie jako nauczyciel prywatny w zamożnych domach arystokratycznych zarabiał na życie. Od r. 1882 utrzymywał D. pensjonat w Krakowie. Ostatnio pozostawał pod opieką Kazimierzostwa Tarnowskich, u których zamieszkał w charakterze nauczyciela domowego. Zmarł 24 II 1883.
Tak towarzysze z powstania, jak Izydor Dzieduszycki, oraz koledzy z emigracji, jak Miłkowski, Giller, Lenartowicz, przyznają D-mu jak najlepsze zalety umysłu i charakteru. D. przetłumaczył głośną swego czasu powieść Thackeraya W. M. »Targowisko próżności« (2 tomy, Lw. 1876) i był utalentowanym muzykiem-amatorem.Wydał kilka utworów zasługujących na uwagę pod względem gustu i harmonii. Między innymi skomponował: Śpiew o św. Stanisławie i Scherzo na fortepian w rodzaju Chopina.
Fotografia i papiery po Brunonie D-m w posiadaniu inż. dra J. Dolińskiego w Kr., Gillera zapiska rękopiśmienna; »Nowa Reforma« nr 46, 1883; »Czas« nr 46, 1883; Sowiński, Słownik muz. pol., Paryż 1874; Jeż-Miłkowski, Od kolebki przez życie, Kr. 1937, III.
Justyn Sokulski